Chciałabym zaprosić was na mój nowy blog :
Tutaj macie link.
http://justin-bieber-and-audrey-fanfiction.blogspot.com
Tutaj macie link.
http://justin-bieber-and-audrey-fanfiction.blogspot.com
środa, 27 sierpnia 2014
poniedziałek, 26 maja 2014
019.
ROZDZIAŁ DLA PAULINY. DZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE . KC ♥
Obudziliśmy się wtuleni w siebie i mega zadowoleni.
Byliśmy jak... nowo narodzeni.
Czułam się w towarzystwie Justina tak swobodnie, jak nigdy.
Było cudownie.
Mam nadzieję, że Justin miał takie samo zdanie jak ja.
Wyszłam z łóżka i ruszyłam do łazienki.
Nalałam do wanny wody, aż po brzegi i wlałam wiele olejków itp.
Weszłam do niej i zanurzyłam się aż po szyję
Po mnie wstał Justin i wszedł do łazienki, ale rzuciłam w niego gąbką.
-Ej no!-powiedział zaraz po tym, jak oberwał w głowę.
-Cześć skarbie, jak się spało?-powiedziałam słodko.
-Mogę wejść??
-Nie.
-No proooszę.
-Hmmm.Pomyślmy.
-Skarbie.-zamruczał i zrobił duże oczy.
-Znaj łaskę.-powiedziałam odkładając szampon a chłopak ściągnął bokserki i wszedł do wanny.
-A może buzi na Dzień Dobry?-powiedział, a ja nadstawiłam polik.
-Ale to ja miałem dostać buzi.-powiedział obrażony nachylając się.
Przyciągnęłam go do siebie , a chłopak wpił się w moje usta.
Leżałam oparta o wannę ,a chłopak składał czułe pocałunki na moim ciele.
***
-Co chcesz zjeść?-krzyknęłam do chłopaka z dołu.
-Zależy co ugotujesz , Kath.
-Jak mnie nazwałeś?
-Kath-wzruszył ramionami.
-A dlaczego nie Kate?
-Bo chcę Cię nazywać inaczej niż inni.
-A ja jak mam na Ciebie mówić.-powiedziałam a chłopak zaczął ssać delikatnie moją szyję. -Boże!-wyszeptałam gdy przygryzł płatek mojego ucha.
-Wystarczy Justin.
-Jesteś okropny.Sam gotujesz.
-Ale no..
-Mam ochotę na coś dobrego skarbie.
-Możesz schrupać mnie.-powiedział.
-Fuuj.-skrzywiłam się.
Chłopak stał się smutny.
- Co się stało?
-Jestem według Ciebie ... fuj?
-Nie, według mnie jesteś słodki . -powiedziałam.
-Nie chcę być słodki!-krzyknął.
-A jaki hmm?
-Seksowny ..
-A ja jaka jestem.
-Słodka.
-Tak się nie bawimy.-zeskoczyłam z blatu i ruszyłam w kierunku schodów.
-Kath-powiedział łapiąc mnie w pasie.- Wiesz jakie jest najlepsze określenie Ciebie?
-No słucham.
-Jesteś moja.
To jest dla niego tak ważne?
Wow.
Nigdy nie pomyślałabym,że on..
Kocham go.
Baardzo mocno.
Nie wiem co by było bez niego.
Gdzie bym była?
----------------------------------
Hej miśki. Jak się podoba rozdział?
Obudziliśmy się wtuleni w siebie i mega zadowoleni.
Byliśmy jak... nowo narodzeni.
Czułam się w towarzystwie Justina tak swobodnie, jak nigdy.
Było cudownie.
Mam nadzieję, że Justin miał takie samo zdanie jak ja.
Wyszłam z łóżka i ruszyłam do łazienki.
Nalałam do wanny wody, aż po brzegi i wlałam wiele olejków itp.
Weszłam do niej i zanurzyłam się aż po szyję
Po mnie wstał Justin i wszedł do łazienki, ale rzuciłam w niego gąbką.
-Ej no!-powiedział zaraz po tym, jak oberwał w głowę.
-Cześć skarbie, jak się spało?-powiedziałam słodko.
-Mogę wejść??
-Nie.
-No proooszę.
-Hmmm.Pomyślmy.
-Skarbie.-zamruczał i zrobił duże oczy.
-Znaj łaskę.-powiedziałam odkładając szampon a chłopak ściągnął bokserki i wszedł do wanny.
-A może buzi na Dzień Dobry?-powiedział, a ja nadstawiłam polik.
-Ale to ja miałem dostać buzi.-powiedział obrażony nachylając się.
Przyciągnęłam go do siebie , a chłopak wpił się w moje usta.
Leżałam oparta o wannę ,a chłopak składał czułe pocałunki na moim ciele.
***
-Co chcesz zjeść?-krzyknęłam do chłopaka z dołu.
-Zależy co ugotujesz , Kath.
-Jak mnie nazwałeś?
-Kath-wzruszył ramionami.
-A dlaczego nie Kate?
-Bo chcę Cię nazywać inaczej niż inni.
-A ja jak mam na Ciebie mówić.-powiedziałam a chłopak zaczął ssać delikatnie moją szyję. -Boże!-wyszeptałam gdy przygryzł płatek mojego ucha.
-Wystarczy Justin.
-Jesteś okropny.Sam gotujesz.
-Ale no..
-Mam ochotę na coś dobrego skarbie.
-Możesz schrupać mnie.-powiedział.
-Fuuj.-skrzywiłam się.
Chłopak stał się smutny.
- Co się stało?
-Jestem według Ciebie ... fuj?
-Nie, według mnie jesteś słodki . -powiedziałam.
-Nie chcę być słodki!-krzyknął.
-A jaki hmm?
-Seksowny ..
-A ja jaka jestem.
-Słodka.
-Tak się nie bawimy.-zeskoczyłam z blatu i ruszyłam w kierunku schodów.
-Kath-powiedział łapiąc mnie w pasie.- Wiesz jakie jest najlepsze określenie Ciebie?
-No słucham.
-Jesteś moja.
To jest dla niego tak ważne?
Wow.
Nigdy nie pomyślałabym,że on..
Kocham go.
Baardzo mocno.
Nie wiem co by było bez niego.
Gdzie bym była?
----------------------------------
Hej miśki. Jak się podoba rozdział?
wtorek, 13 maja 2014
018. [+18]
***
Mama Jusa i jego siostra były cudowne.
Zniosłam na dół wszystkie ozdoby choinkowe.
Było tego sporo a Justin pojechał po choinkę.
Bombki, lampki, aniołki -czego tam nie było!
Kiedy wrócił zaniemówiłam.
BYŁA OGROMNA !
Rozłożył ją w salonie i zaczęliśmy ją ozdabiać.
Oboje zakręciliśmy się w lampki.
-Jaki ty jesteś dziecinny.-zaśmiałam się krótko.
-Nie przesadzaj. -powiedział, starając wyplątać się ze świecidełek.
Kiedy skończyliśmy było już ciemno.
Odgrzałam kurczaka i zawołałam mojego chłopaka.
Zjedliśmy szybko.
-Podoba Ci się choinka ?
-Bardzo. Jest śliczna.
Chłopak zabrał talerze i poszedł umyć naczynia.
Ja, jak to ja w tym czasie poszłam zapalić światełka, a moje pedantyczne oko zauważyło, że aniołek się przekrzywił.
Wzięłam stołek, który stał z boku i prawie poprawiłam, ale nie byłabym sobą... Poślizgnęłam się.
Lekko spadałam i już zacisnęłam oczy, ale poczułam pod sobą silne ramiona.
-Po co tam weszłaś.
-No bo masz taki fajny tekst w piosence... "We do not need no wings to fly" i chciałam spróbować.
-A co gdybym Cię nie złapał?
-To bym spadła i wszyscy byliby zadowoleni.- uśmiechnęłam się.
-Nigdy tak nie mów.-wyszeptał.
-Idziemy do sypialni? Juuuuustin.-przeciągnęłam imię chłopaka.
-Chodź.
Nadal trzymał mnie w ramionach.
Wbiegł na górę do sypialni.
Zaczęliśmy się całować.
Zaczął rozpinać moją koszulę.
Spojrzał na mnie niepewnie aby potwierdzić, czy może dalej i uśmiechnął się, gdy przytaknęłam na "tak".
Delikatnie ściągnął ze mnie górną część garderoby i przyciągnał do siebie, aby "oddać mi trochę ciepła".
Całował mnie delikatnie po szyi i karku , robiąc gdzieniegdzie malinki.
Delikatnie gładziłam chłopaka po plecach, gdy położył mnie na łóżko.
Zdjęłam jego koszulkę.
Nasze oddechy przyśpieszyły.
Rozpoczął serię słodkich pocałunków , w kierunku ucha.
Zaczął wodzić palcem po mojej talii.
-Kocham Cię.-usłyszałam.
Zaczął rozpinać moje spodnie.
Zetknął nasze czoła , później powiedział coś śmiesznego i zaśmialiśmy się oboje.
Przyciągnął moją nogę do swojego biodra , a ja ściągnęłam jego spodnie.
Zjechał rękoma nisko pod mój brzuch.
Miał gorące dłonie.
Słodkie było to, że nie był nachalny.
Liczył się z każdym, moim najdrobniejszym gestem.
Odsunął niesforny kosmyk z mojego czoła za ucho i przesunął palcem wzdłuż mojej twarzy.
Pociągnęłam palcami po jego włosach, gdy rozpiął mój stanik.
Zaczerwieniłam się i próbowałam zasłonić się rękoma.
-Masz piękne ciało Kate, nie wstydź się go.
Zabrał moje ręce i powędrował dalej.
"Strzeliłam" gumką od jego bokserek.
Próbowaliśmy coś powiedzieć, ale nic nie wychodziło z naszych gardeł.
Jedyne, co zdołaliśmy szeptać to nasze imiona.
Zachowywaliśmy się tak, jak byśmy zapomnieli o reszcie świata.
Wena wróciła, nie wiem czy zauważyliście. :*
Mama Jusa i jego siostra były cudowne.
Zniosłam na dół wszystkie ozdoby choinkowe.
Było tego sporo a Justin pojechał po choinkę.
Bombki, lampki, aniołki -czego tam nie było!
Kiedy wrócił zaniemówiłam.
BYŁA OGROMNA !
Rozłożył ją w salonie i zaczęliśmy ją ozdabiać.
Oboje zakręciliśmy się w lampki.
-Jaki ty jesteś dziecinny.-zaśmiałam się krótko.
-Nie przesadzaj. -powiedział, starając wyplątać się ze świecidełek.
Kiedy skończyliśmy było już ciemno.
Odgrzałam kurczaka i zawołałam mojego chłopaka.
Zjedliśmy szybko.
-Podoba Ci się choinka ?
-Bardzo. Jest śliczna.
Chłopak zabrał talerze i poszedł umyć naczynia.
Ja, jak to ja w tym czasie poszłam zapalić światełka, a moje pedantyczne oko zauważyło, że aniołek się przekrzywił.
Wzięłam stołek, który stał z boku i prawie poprawiłam, ale nie byłabym sobą... Poślizgnęłam się.
Lekko spadałam i już zacisnęłam oczy, ale poczułam pod sobą silne ramiona.
-Po co tam weszłaś.
-No bo masz taki fajny tekst w piosence... "We do not need no wings to fly" i chciałam spróbować.
-A co gdybym Cię nie złapał?
-To bym spadła i wszyscy byliby zadowoleni.- uśmiechnęłam się.
-Nigdy tak nie mów.-wyszeptał.
-Idziemy do sypialni? Juuuuustin.-przeciągnęłam imię chłopaka.
-Chodź.
Nadal trzymał mnie w ramionach.
Wbiegł na górę do sypialni.
Zaczęliśmy się całować.
Zaczął rozpinać moją koszulę.
Spojrzał na mnie niepewnie aby potwierdzić, czy może dalej i uśmiechnął się, gdy przytaknęłam na "tak".
Delikatnie ściągnął ze mnie górną część garderoby i przyciągnał do siebie, aby "oddać mi trochę ciepła".
Całował mnie delikatnie po szyi i karku , robiąc gdzieniegdzie malinki.
Delikatnie gładziłam chłopaka po plecach, gdy położył mnie na łóżko.
Zdjęłam jego koszulkę.
Nasze oddechy przyśpieszyły.
Rozpoczął serię słodkich pocałunków , w kierunku ucha.
Zaczął wodzić palcem po mojej talii.
-Kocham Cię.-usłyszałam.
Zaczął rozpinać moje spodnie.
Zetknął nasze czoła , później powiedział coś śmiesznego i zaśmialiśmy się oboje.
Przyciągnął moją nogę do swojego biodra , a ja ściągnęłam jego spodnie.
Zjechał rękoma nisko pod mój brzuch.
Miał gorące dłonie.
Słodkie było to, że nie był nachalny.
Liczył się z każdym, moim najdrobniejszym gestem.
Odsunął niesforny kosmyk z mojego czoła za ucho i przesunął palcem wzdłuż mojej twarzy.
Pociągnęłam palcami po jego włosach, gdy rozpiął mój stanik.
Zaczerwieniłam się i próbowałam zasłonić się rękoma.
-Masz piękne ciało Kate, nie wstydź się go.
Zabrał moje ręce i powędrował dalej.
"Strzeliłam" gumką od jego bokserek.
Próbowaliśmy coś powiedzieć, ale nic nie wychodziło z naszych gardeł.
Jedyne, co zdołaliśmy szeptać to nasze imiona.
Zachowywaliśmy się tak, jak byśmy zapomnieli o reszcie świata.
piątek, 9 maja 2014
♥-♥
Pewnie spodziewałyście się kolejnej notki, ale nie .
Przepraszam . Zawieszam bloga , na czas niekreślony.
Nie wiem ile będzie to trwało, po prostu skończyły mi się wena, pomysły?
Widzę, że mój blog się nie sprawdza.
Może kiedyś wrócę.
Kocham mocno.
Alexx.
Przepraszam . Zawieszam bloga , na czas niekreślony.
Nie wiem ile będzie to trwało, po prostu skończyły mi się wena, pomysły?
Widzę, że mój blog się nie sprawdza.
Może kiedyś wrócę.
Kocham mocno.
Alexx.
piątek, 2 maja 2014
017.
To było takie miłe i słodkie. Zaniosłam ją na rękach do kuchni i posadziłam małą na blacie.
-To jak, Jazmyn, pomożesz mi dokończyć sałatkę?
Pokiwała główką i dorzuciła do sałaty makaron.
Ja dorzuciłam tam malutkie pomidorki koktajlowe.
-To chyba już.-uśmiechnęłam się i odstawiłam Jazzy na ziemię.
Mała zabrała mi sałatkę i ruszyła z nią do jadalni, w której Justin rozmawiał ze swoją mamą.
-A co niesie nasza mała kucharka?-zapytał i zaśmiał się, a Pattie razem z nim.
-Podano do stołu. -powiedziałam stawiając na stole talerz z wędzonym łososiem.
Nałożyłam każdemu po sporym kawałku ryby i zaczęliśmy jeść.
Po skończonym posiłku posprzątałam po wszystkich i podałam deser.
Siostrzyczce Jusa , aż oczy się zaświeciły gdy podałam jej talerz z musem czekoladowo-truskawkowym.
Obiad zleciał nam bardzo szybko. Potem oprowadziliśmy Pattie i Jazz po domu .
Zanim się obejrzeliśmy była 19.
Zrobiłam szybko kolację i zaproponowałam, żeby zanocowały.
-Nie chcemy robić kłopotu.
-Zapewniam panią, że to żaden problem.
-Justin!-powiedziała Jazz wyciągając rączki w jego kierunku.
Chłopak wziął ją na ręce.- Dobranoc , mamo! Pa Kate.
Zaśmiałyśmy się a Justin poszedł położyć małą do pokoju.
-Chyba nie mamy wyboru.-powiedziała.
Wróciłam do kuchni , ale zatrzymała mnie jej ręka , oplatająca moje ramię.
-Dziękuję.-powiedziała , przytulając mnie.
-Ale to był tylko obiad...-palnęłam.
-Chodzi o to co zrobiłaś dla mojego syna Kate.
On jest szczęśliwy dzięki Tobie.
A ja jestem szczęśliwa, bo znalazł właściwą dziewczynę.
Jesteś dla niego idealna-powiedziała i skierowała się w kierunku schodów.
Ja idealna?
Chyba się przesłyszałam.
Stałam tam jak wryta przez dłuższą chwilę, dopóki nie przyszedł Justin.
-Kochanie, wszystko w porządku?-zapytał.
-Twoja mama... powiedziała, że... jestem dla Ciebie.... idealna.-wymamrotałam.
-Nie myli się.-powiedział podchodząc do mnie i stykając nasze nosy.
-Posprzątam.-odpowiedziałam, chowając talerze do zmywarki.
Ruszyłam na górę wziąć kąpiel.
Jazz i Justin leżeli w pokoju gościnnym.
Mała już spała, a Justin kiedy tylko zobaczył mnie zaglądającą przez drzwi, wstał.
-Masz cudowną rodzinę.-wyszeptałam zamykając drzwi.
-I dziewczynę też.-odszepnął, ukazując rząd śnieżnobiałych zębów.
-Dobra, a czemu mi tak słodzisz Justin?
-Ja Cię po prostu kocham.
-Ja Ciebie też skaarbie- przeciągnęłam. - Bardzo. Ale chodź spać.
-Skarbie.-wymruczał mi do ucha ,a wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegły dreszcze.
-Nie wiem jak ty, ja idę spać.
-No , ale..
-Dobranoc.-cmoknęłam powietrze i otworzyłam drzwi do sypialni.
-Nie tak szybko.-usłyszałam i zostałam tam brutalnie wepchnięta.
Ręce chłopaka spoczęły na mojej talii, chłopak całował mnie i delikatnie ssał moją szyję.
Ręce powędrowały na zamek mojej sukienki.
Prawie ją rozsunął, ale go powstrzymałam.
-Skarbie , obok jest twoja mama.
-Nie przesadzasz?-kontynuował pocałunki.
-Nie chcę wyjść na twoją mamą na..
-Nie kończ.
Ale obiecaj mi... że niedługo to zrobimy.
Nie odpowiedziałam , tylko uśmiechnęłam się zadziornie.
Ale w głębi duszy, byłam już zdecydowana.
Po szybkim prysznicu wyszłam, a ręce chłopaka oplotły mnie w talii.
Odwrócił mnie do siebie.
Zetknął nasze czoła i usta.
Dla mnie, nie był bożyszczem milionów, z kupą kasy.
Dla mnie był moim Justinem.
Ja dla niego byłam jego Kate.
Byliśmy tylko my, jakby nikt inny nie istniał.
Jakby czas się zatrzymał.
Ale nam to nie przeszkadzało.
Bo byliśmy razem.
Cześć i czołem misie :* Co u was? Przepraszam, trochę mnie nie było. Wybaczycie?
:*
Dziękuję za 8k ♥ To dla mnie wiele znaczy! Podobają wam się gify na końcu?
Dawać takie po każdym rozdziale?
Ale trochę tu słabo z komentarzami.
Dacie radę coś z tym zrobić? Liczę na was ♥
Kocham
~Alexxx
-To jak, Jazmyn, pomożesz mi dokończyć sałatkę?
Pokiwała główką i dorzuciła do sałaty makaron.
Ja dorzuciłam tam malutkie pomidorki koktajlowe.
-To chyba już.-uśmiechnęłam się i odstawiłam Jazzy na ziemię.
Mała zabrała mi sałatkę i ruszyła z nią do jadalni, w której Justin rozmawiał ze swoją mamą.
-A co niesie nasza mała kucharka?-zapytał i zaśmiał się, a Pattie razem z nim.
-Podano do stołu. -powiedziałam stawiając na stole talerz z wędzonym łososiem.
Nałożyłam każdemu po sporym kawałku ryby i zaczęliśmy jeść.
Po skończonym posiłku posprzątałam po wszystkich i podałam deser.
Siostrzyczce Jusa , aż oczy się zaświeciły gdy podałam jej talerz z musem czekoladowo-truskawkowym.
Obiad zleciał nam bardzo szybko. Potem oprowadziliśmy Pattie i Jazz po domu .
Zanim się obejrzeliśmy była 19.
Zrobiłam szybko kolację i zaproponowałam, żeby zanocowały.
-Nie chcemy robić kłopotu.
-Zapewniam panią, że to żaden problem.
-Justin!-powiedziała Jazz wyciągając rączki w jego kierunku.
Chłopak wziął ją na ręce.- Dobranoc , mamo! Pa Kate.
Zaśmiałyśmy się a Justin poszedł położyć małą do pokoju.
-Chyba nie mamy wyboru.-powiedziała.
Wróciłam do kuchni , ale zatrzymała mnie jej ręka , oplatająca moje ramię.
-Dziękuję.-powiedziała , przytulając mnie.
-Ale to był tylko obiad...-palnęłam.
-Chodzi o to co zrobiłaś dla mojego syna Kate.
On jest szczęśliwy dzięki Tobie.
A ja jestem szczęśliwa, bo znalazł właściwą dziewczynę.
Jesteś dla niego idealna-powiedziała i skierowała się w kierunku schodów.
Ja idealna?
Chyba się przesłyszałam.
Stałam tam jak wryta przez dłuższą chwilę, dopóki nie przyszedł Justin.
-Kochanie, wszystko w porządku?-zapytał.
-Twoja mama... powiedziała, że... jestem dla Ciebie.... idealna.-wymamrotałam.
-Nie myli się.-powiedział podchodząc do mnie i stykając nasze nosy.
-Posprzątam.-odpowiedziałam, chowając talerze do zmywarki.
Ruszyłam na górę wziąć kąpiel.
Jazz i Justin leżeli w pokoju gościnnym.
Mała już spała, a Justin kiedy tylko zobaczył mnie zaglądającą przez drzwi, wstał.
-Masz cudowną rodzinę.-wyszeptałam zamykając drzwi.
-I dziewczynę też.-odszepnął, ukazując rząd śnieżnobiałych zębów.
-Dobra, a czemu mi tak słodzisz Justin?
-Ja Cię po prostu kocham.
-Ja Ciebie też skaarbie- przeciągnęłam. - Bardzo. Ale chodź spać.
-Skarbie.-wymruczał mi do ucha ,a wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegły dreszcze.
-Nie wiem jak ty, ja idę spać.
-No , ale..
-Dobranoc.-cmoknęłam powietrze i otworzyłam drzwi do sypialni.
-Nie tak szybko.-usłyszałam i zostałam tam brutalnie wepchnięta.
Ręce chłopaka spoczęły na mojej talii, chłopak całował mnie i delikatnie ssał moją szyję.
Ręce powędrowały na zamek mojej sukienki.
Prawie ją rozsunął, ale go powstrzymałam.
-Skarbie , obok jest twoja mama.
-Nie przesadzasz?-kontynuował pocałunki.
-Nie chcę wyjść na twoją mamą na..
-Nie kończ.
Ale obiecaj mi... że niedługo to zrobimy.
Nie odpowiedziałam , tylko uśmiechnęłam się zadziornie.
Ale w głębi duszy, byłam już zdecydowana.
Po szybkim prysznicu wyszłam, a ręce chłopaka oplotły mnie w talii.
Odwrócił mnie do siebie.
Zetknął nasze czoła i usta.
Dla mnie, nie był bożyszczem milionów, z kupą kasy.
Dla mnie był moim Justinem.
Ja dla niego byłam jego Kate.
Byliśmy tylko my, jakby nikt inny nie istniał.
Jakby czas się zatrzymał.
Ale nam to nie przeszkadzało.
Bo byliśmy razem.
Cześć i czołem misie :* Co u was? Przepraszam, trochę mnie nie było. Wybaczycie?
:*
Dziękuję za 8k ♥ To dla mnie wiele znaczy! Podobają wam się gify na końcu?
Dawać takie po każdym rozdziale?
Ale trochę tu słabo z komentarzami.
Dacie radę coś z tym zrobić? Liczę na was ♥
Kocham
~Alexxx
środa, 16 kwietnia 2014
016.
Moment! Dlaczego to brzmiało jak pożegnanie?!
Zanim zdołałam cokolwiek powiedzieć, usłyszałam dźwięk, oznajmiający, że połączenie zostało przerwane .
Wybiegłam wprost do samochodu.
Jechałam jak szalona.
Kiedy wpadłam do salonu Jus klęczał na kolanach z wielkim bukietem róż.
Czerwonych, moich ulubionych.
-Wybacz mi proszę.- Powiedział , a z jego oczu pociekł słone łzy.
-Chcę tylko wiedzieć....- powiedziałam łamiącym się już głosem.- Czy to zrobiłeś?
Spuściłam głowę , a po moich policzkach popłynęły swobodnie łzy.
-Nie. Nie zrobiłem tego. Musisz mi uwierzyć,skarbie.
-Wierzę Ci.-szepnęłam, na tyle słyszalnie, aby mógł mnie usłyszeć.
Podbiegł do mnie i cholernie mocno mnie przytulił.
Jego usta brutalnie wpiły się w moje.
-Tak bardzo przepraszam...-powiedział przyciskając mnie mocno do siebie.
-Justin ,boli.-powiedziałam.
-Przepraszam.-odparł rozluźniając uścisk, ale mimo to pozostawiając mnie w swoich ramionach.
Pierwszy raz od wielu dni czułam się przy nim tak cholernie bezpiecznie.
W ogóle bezpiecznie.
-Zaprosiłem na jutro mamę.-szepnął.-Jazzy też.
-Czyli rozumiem, że mam się zmyć.
-Nie skarbie.
Masz tu być.
I być sobą.
Już dawno chciałem, abyście się poznały.
-Serio chcesz, abym poznała twoją mamę?
-Oczywiście. Ale , czy wybaczyłaś mi?
-Gdybym tego nie zrobiła , byłabym tu?
Stałabym tu w twoich ramionach, czując się tak cholernie bezpiecznie?
-Nawet nie wiesz, jak się z tego cieszę.-powiedział, puszczając mnie wreszcie.
-Wiesz, niedługo święta, to taki magiczny czas..
-Chcesz pojechać po choinkę? Pojedziesz pojutrze.
-Widocznie nie mam wyboru...
Byłam mega śpiąca więc szybko położyłam się do łóżka...
***
Wstałam wcześnie rano i wyplątując się z objęć chłopaka, wyszłam do łazienki.
Zdjęłam z siebie jego za dużą koszulkę i bieliznę, którą miałam pod nią.
Wskoczyłam pod prysznic , pod którym dokładnie namydliłam się jaśminowym żelem.
Zmoczyłam głowę i umyłam ją szamponem o tym samym zapachu.
Wyszłam z łazienki, szczelnie okryta ręcznikiem.
Pomknęłam do garderoby gdzie założyłam bieliznę, zwykłe szare dresy i za dużą białą koszulkę z dekoltem w literkę V.
Przemaszerowałam z mokrym ręcznikiem w dłoniach , z powrotem do łazienki, tym razem aby wysuszyć włosy.
Kończąc czynność zobaczyłam wchodzącego do łazienki zaspanego Justina.
-Powinnaś częściej chodzić w moich ubraniach, księżniczko.
-Tak, tak. Lecę do sklepu, twoja mama lubi makaron?
-Uwielbia.
-A o której będzie?
-Zapowiadały się na 13.
Spojrzałam na zegarek, była dopiero 8.00.
Pożegnałam chłopaka całusem .
Ubrana wyszłam z domu i wsiadłam do samochodu.
Podążyłam w stronę największego marketu w naszym mieście.
Ponieważ było jeszcze stosunkowo wcześnie, bez problemu znalazłam miejsce na parkingu, jeszcze pustym o tej porze.
Weszłam do marketu, biorąc duży wózek na kółkach.
Zakupy nie zapowiadały się małe.
Po zrobieniu ogromnych zakupów i załadowaniu wszystkich toreb do bagażnika mojego Range Rovera.
Dojechałam do domu , o godzinie 9:30.
Jak na zawołanie wybiegł z niego Jus i pomógł mi wziąć zakupy do domu.
Kiedy tam weszłam , oniemiałam.
Cały bałagan, jaki zastałam tu wczoraj, przyjeżdżając do niego znikł.
Wszystko było pięknie wysprzątane, jak w reality-show.
Czy ja jestem w jakiejś ukrytej kamerze? -pomyślałam.
Rozpakowaliśmy wszystkie zakupy i wzięłam się za gotowanie.
Związałam włosy w niechlujnego koka.
Podśpiewując, przechodziłam w poczyniałam kolejne kroki w przygotowaniu potraw.
Kiedy wszystko było już gotowe , przyszedł Justin.
Miał na sobie czarną bokserkę i czerwone spodnie z krokiem.
-Teraz ja idę się wyszykować.-zdzieliłam go ścierką po rękach, kiedy spróbował podjeść trochę deseru.-Jak tu wrócę, to wszystko ma stać tak jak było!-powiedziałam.
Pobiegłam na górę i weszłam pod prysznic, powtórzyłam poranne czynności.
Ubrana w czarną ołówkową spódnicę,oraz białą koszulową bluzkę, zeszłam na dół.
Chłopak właśnie otwierał drzwi swojej mamie i młodszej siostrzyczce.
-Mamo!-wykrzyknął, całując ją na powitanie. - Jazzy! Nawet nie wiecie jak się za wami stęskniłem.-wziął małą na ręce.
Podeszłam do nich przedstawiając się.
-Witam. Nazywam się Kate.
Justin wiele o Pani opowiadał.
-Nie bój się skarbie, ja nie gryzę.
Mów mi Pattie.
Miło Cię wreszcie poznać.
-Miło mi poznać.
-Jazzy!-zawołał Justin dziewczynkę, a ona podbiegła i wskoczyła do niego na ręce.
-Kto to?-zapytała wskazując na mnie swoim małym paluszkiem.
-Wiesz, mała.
To jest kobieta, która na dobre zawładnęła moim sercem.
-Ceśc- powiedziała malutka wyciągając rączki w moim kierunku.
Wzięłam ją na nie delikatnie, a ona mocno przytuliła się do mnie.
----------------------------------------------
Kate nareszcie poznaje Pattie :)
Jak wam się podoba nowy wygląd tego bloga?
Zanim zdołałam cokolwiek powiedzieć, usłyszałam dźwięk, oznajmiający, że połączenie zostało przerwane .
Wybiegłam wprost do samochodu.
Jechałam jak szalona.
Kiedy wpadłam do salonu Jus klęczał na kolanach z wielkim bukietem róż.
Czerwonych, moich ulubionych.
-Wybacz mi proszę.- Powiedział , a z jego oczu pociekł słone łzy.
-Chcę tylko wiedzieć....- powiedziałam łamiącym się już głosem.- Czy to zrobiłeś?
Spuściłam głowę , a po moich policzkach popłynęły swobodnie łzy.
-Nie. Nie zrobiłem tego. Musisz mi uwierzyć,skarbie.
-Wierzę Ci.-szepnęłam, na tyle słyszalnie, aby mógł mnie usłyszeć.
Podbiegł do mnie i cholernie mocno mnie przytulił.
Jego usta brutalnie wpiły się w moje.
-Tak bardzo przepraszam...-powiedział przyciskając mnie mocno do siebie.
-Justin ,boli.-powiedziałam.
-Przepraszam.-odparł rozluźniając uścisk, ale mimo to pozostawiając mnie w swoich ramionach.
Pierwszy raz od wielu dni czułam się przy nim tak cholernie bezpiecznie.
W ogóle bezpiecznie.
-Zaprosiłem na jutro mamę.-szepnął.-Jazzy też.
-Czyli rozumiem, że mam się zmyć.
-Nie skarbie.
Masz tu być.
I być sobą.
Już dawno chciałem, abyście się poznały.
-Serio chcesz, abym poznała twoją mamę?
-Oczywiście. Ale , czy wybaczyłaś mi?
-Gdybym tego nie zrobiła , byłabym tu?
Stałabym tu w twoich ramionach, czując się tak cholernie bezpiecznie?
-Nawet nie wiesz, jak się z tego cieszę.-powiedział, puszczając mnie wreszcie.
-Wiesz, niedługo święta, to taki magiczny czas..
-Chcesz pojechać po choinkę? Pojedziesz pojutrze.
-Widocznie nie mam wyboru...
Byłam mega śpiąca więc szybko położyłam się do łóżka...
***
Wstałam wcześnie rano i wyplątując się z objęć chłopaka, wyszłam do łazienki.
Zdjęłam z siebie jego za dużą koszulkę i bieliznę, którą miałam pod nią.
Wskoczyłam pod prysznic , pod którym dokładnie namydliłam się jaśminowym żelem.
Zmoczyłam głowę i umyłam ją szamponem o tym samym zapachu.
Wyszłam z łazienki, szczelnie okryta ręcznikiem.
Pomknęłam do garderoby gdzie założyłam bieliznę, zwykłe szare dresy i za dużą białą koszulkę z dekoltem w literkę V.
Przemaszerowałam z mokrym ręcznikiem w dłoniach , z powrotem do łazienki, tym razem aby wysuszyć włosy.
Kończąc czynność zobaczyłam wchodzącego do łazienki zaspanego Justina.
-Powinnaś częściej chodzić w moich ubraniach, księżniczko.
-Tak, tak. Lecę do sklepu, twoja mama lubi makaron?
-Uwielbia.
-A o której będzie?
-Zapowiadały się na 13.
Spojrzałam na zegarek, była dopiero 8.00.
Pożegnałam chłopaka całusem .
Ubrana wyszłam z domu i wsiadłam do samochodu.
Podążyłam w stronę największego marketu w naszym mieście.
Ponieważ było jeszcze stosunkowo wcześnie, bez problemu znalazłam miejsce na parkingu, jeszcze pustym o tej porze.
Weszłam do marketu, biorąc duży wózek na kółkach.
Zakupy nie zapowiadały się małe.
Po zrobieniu ogromnych zakupów i załadowaniu wszystkich toreb do bagażnika mojego Range Rovera.
Dojechałam do domu , o godzinie 9:30.
Jak na zawołanie wybiegł z niego Jus i pomógł mi wziąć zakupy do domu.
Kiedy tam weszłam , oniemiałam.
Cały bałagan, jaki zastałam tu wczoraj, przyjeżdżając do niego znikł.
Wszystko było pięknie wysprzątane, jak w reality-show.
Czy ja jestem w jakiejś ukrytej kamerze? -pomyślałam.
Rozpakowaliśmy wszystkie zakupy i wzięłam się za gotowanie.
Związałam włosy w niechlujnego koka.
Podśpiewując, przechodziłam w poczyniałam kolejne kroki w przygotowaniu potraw.
Kiedy wszystko było już gotowe , przyszedł Justin.
Miał na sobie czarną bokserkę i czerwone spodnie z krokiem.
-Teraz ja idę się wyszykować.-zdzieliłam go ścierką po rękach, kiedy spróbował podjeść trochę deseru.-Jak tu wrócę, to wszystko ma stać tak jak było!-powiedziałam.
Pobiegłam na górę i weszłam pod prysznic, powtórzyłam poranne czynności.
Ubrana w czarną ołówkową spódnicę,oraz białą koszulową bluzkę, zeszłam na dół.
Chłopak właśnie otwierał drzwi swojej mamie i młodszej siostrzyczce.
-Mamo!-wykrzyknął, całując ją na powitanie. - Jazzy! Nawet nie wiecie jak się za wami stęskniłem.-wziął małą na ręce.
Podeszłam do nich przedstawiając się.
-Witam. Nazywam się Kate.
Justin wiele o Pani opowiadał.
-Nie bój się skarbie, ja nie gryzę.
Mów mi Pattie.
Miło Cię wreszcie poznać.
-Miło mi poznać.
-Jazzy!-zawołał Justin dziewczynkę, a ona podbiegła i wskoczyła do niego na ręce.
-Kto to?-zapytała wskazując na mnie swoim małym paluszkiem.
-Wiesz, mała.
To jest kobieta, która na dobre zawładnęła moim sercem.
-Ceśc- powiedziała malutka wyciągając rączki w moim kierunku.
Wzięłam ją na nie delikatnie, a ona mocno przytuliła się do mnie.
----------------------------------------------
Kate nareszcie poznaje Pattie :)
Jak wam się podoba nowy wygląd tego bloga?
sobota, 5 kwietnia 2014
015.
DLA KINI ♥
Posadzona przez przyjaciela na krześle, spytałam:
-Obiecujesz? Brałeś Leon, z tego nie wychodzi się od tak.-pstryknęłam palcami.
-Obiecałem ci coś 3 lata temu.
*FLASHBACK*
James ścigał Leona od 3 miesięcy,aby zwrócił mu kasę za kokainę.
Łącznie ok. 3000 $.
W końcu chłopak nie miał za co spłacić długów.
Kate pożyczając mu oszczędności uniknęła śmierci najbliższego przyjaciela.
W tamtym momencie obiecał jej,że już nigdy nie weźmie, i jak na razie dotrzymywał słowa.
*END OF FLASHBACK*
-Wierzę Ci.-odpowiedziałam przypominając sobie wydarzenie sprzed lat.
-Dziękuję, nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy.-odparł,przytulając mnie.
-Powiesz mi , co on od ciebie chciał?
-Żebym wrócił i pomógł mu rozprowadzać narkotyki.
-Nie możesz tego zrobić.-uniosłam się.
-I nie zrobię.
-Cieszę się.-powiedziałam, kończąc tymi słowami, rozmowę.
Dopiero teraz rozejrzałam się po kuchni.
Była bardzo przestronna.Ciemny blat idealnie współgrał z jasnymi frontami szafek.
Na środku stała wielka wyspa. Oddzielona , ale mimo to w tym samym pomieszczeniu znajdowała się skromna jadalnia.
Po całej kuchni roznosiły się świetne zapachy.
Leon przygotował makaron z kurczakiem i śmietanowym sosem.
Uparłam się, że pozmywam.
Potem przeszliśmy do salonu i oglądaliśmy film.
-Leon... chciałabym, aby nikt nie dowiedział się o naszym dzisiejszym pocałunku.
To był impuls.... to nie powinno mieć miejsca-powiedziałam chowając twarz we włosach.
-Postąpiłem niekulturalnie całując zajętą już dziewczynę. Nikt się o tym nie dowie.
-Dzięki.-w tym momencie film się skończył.
Pożegnałam się z przyjacielem wracając do "mojego" pokoju.
Na jutro miałam zaplanowane zakupy z Marylin.
Wzięłam orzeźwiający prysznic.
Po długim oczekiwaniu sen zabrał mnie w swoją krainę.
*Rano*
Wstałam rano.
Spojrzałam na zegarek który wskazywał kilku minut po ósmej.
Zwlokłam się z łóżka ,idąc w stronę łazienki.Wzięłam z torby bieliznę, spodnie w chabrowym kolorze ,chustę w tym samym kolorze, T-shirt z nadrukiem, kobaltową torbę, oraz wysokie szpilki i biżuterię. Zeszłam na dół ,do kuchni szykując sobie i przyjacielowi śniadanie. Zjadłam swoje i umyłam zęby, pisząc karteczkę Leonowi,życząc mu miłego dnia.
Wychodząc, złapałam mój jasny płaszcz.
Pod domem czekała już moja przyjaciółka.
-Siemka-rzuciła.
-Heej . -powiedziałam- Co tam?
-Spoko, to jak , gdzie jedziemy?
-W sumie mamy już koniec Listopada. W Macy's powinny być wyprzedaże.
-Okej. Kierunek Macy's.
-Po kilku minutach zadzwonił mój telefon.
Nieznany numer.
-Witam. Czy rozmawiam z Panią Jones?
-Tak, a o co chodzi?-odparłam.
-Nazywam się Scooter Braun i chodzi o Justina.
Przęłknęłam głośno ślinę. O co mogło chodzić?
O co mogło chodzić?!
-Jak mogę panu pomóc?
-Nie odzywa się.Zamknął się w domu,nic go nie obchodzi i nie odbiera naszych telefonów.
Ostatni raz widzieliśmy go na tamtej imprezie.
-Czy boi się pan,że coś się stało?
-Tak, i to nawet bardzo.
-Dobrze, sprawdzę, co się z nim dzieje i zadzwonię do pana.
-Dziękuję.
Moja przyjaciółka słysząc całą rozmowę, skręciła w kierunkunaszego Justina domu.
Pod domem poprosiła, żebym zaczekała , bo za moment wrócę.
Odpowiedziała zdawkowe "okej".
Weszłam do domu.
OKROPNIE śmierdziało , w salonie walały się pudełka z pizzą i butelki po alkoholu.
Weszłam na górę , bo na dole nigdzie go nie było.
Przeszłam przez wszystkie pokoje , a na końcu weszłam do sypialni.
Odwrócony plecami do drzwi leżał On.
Podeszłam niepewnie bliżej.
Spał niespokojnie i nie chciałam go obudzić.
Przykryłam go delikatnie kocem.
Podeszłam do okna , które otworzyłam, aby wpuścić trochę świeżego powietrza do dusznego pomieszczenia.
Odsłoniłam rolety do połowy, przez co do ciemnego pokoju wpadło trochę słońca.
Wbrew wszystkim emocjom buzującym w moim ciele nachyliłam się nad śpiącym chłopakiem i pocałowałam go w czoło.
Poprawiłam koc i już wychodziłam, gdy poczułam mocny uścisk na ręce i osoba przyciągnęła mnie do siebie.
-Dobrze się czujesz Justin?
-Nie , jest beznadziejnie.
-No wiesz, ale jeszcze żyjesz...Więc chyba jest okej.
-Nie , nie jest.-warknął.
-Wiem, dzwonił do mnie twój manager.
-Powiedz mu,że dopóki mi nie wybaczysz, zawieszam karierę.
-Nie możesz tego, zrobić.
-Dopóki, ze mną nie będziesz i do mnie nie wrócisz, koniec z karierą.
-Zachowujesz się jak dzieciak.-skwitowałam wstając.
-Ja ciebie nie zdradziłem!-wykrzyczał.
-Wróć do pracy.-szepnęłam i wyszłam.
Wybiegłam z domu i wsiadłam do samochodu przyjaciółki.
Teraz udało nam się dotrzeć do celu.
Po kilku godzinach zakupów, nawiasem mówiąc, bardzo udanych, wróciłam do domu.
Napisałam sms-a Scooterowi ,że z Justinem wszystko okej.
Wieczorem , gdy byłam już w swoim pokoju,usłyszałam dzwonek telefonu.
Justin - wyświetliło się imię na ekranie.
-Halo?
-Wróć.-usłyszałam jego zachrypnięty szept.
-Co się stało?
-Ja... nie potrafię żyć bez Ciebie.
--------------------------------------------------
Jak wam się podoba rozdział? Beznadziejny jak zwykle. Zrobiłby mi ktoś szablon ?
Posadzona przez przyjaciela na krześle, spytałam:
-Obiecujesz? Brałeś Leon, z tego nie wychodzi się od tak.-pstryknęłam palcami.
-Obiecałem ci coś 3 lata temu.
*FLASHBACK*
James ścigał Leona od 3 miesięcy,aby zwrócił mu kasę za kokainę.
Łącznie ok. 3000 $.
W końcu chłopak nie miał za co spłacić długów.
Kate pożyczając mu oszczędności uniknęła śmierci najbliższego przyjaciela.
W tamtym momencie obiecał jej,że już nigdy nie weźmie, i jak na razie dotrzymywał słowa.
*END OF FLASHBACK*
-Wierzę Ci.-odpowiedziałam przypominając sobie wydarzenie sprzed lat.
-Dziękuję, nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy.-odparł,przytulając mnie.
-Powiesz mi , co on od ciebie chciał?
-Żebym wrócił i pomógł mu rozprowadzać narkotyki.
-Nie możesz tego zrobić.-uniosłam się.
-I nie zrobię.
-Cieszę się.-powiedziałam, kończąc tymi słowami, rozmowę.
Dopiero teraz rozejrzałam się po kuchni.
Była bardzo przestronna.Ciemny blat idealnie współgrał z jasnymi frontami szafek.
Na środku stała wielka wyspa. Oddzielona , ale mimo to w tym samym pomieszczeniu znajdowała się skromna jadalnia.
Po całej kuchni roznosiły się świetne zapachy.
Leon przygotował makaron z kurczakiem i śmietanowym sosem.
Uparłam się, że pozmywam.
Potem przeszliśmy do salonu i oglądaliśmy film.
-Leon... chciałabym, aby nikt nie dowiedział się o naszym dzisiejszym pocałunku.
To był impuls.... to nie powinno mieć miejsca-powiedziałam chowając twarz we włosach.
-Postąpiłem niekulturalnie całując zajętą już dziewczynę. Nikt się o tym nie dowie.
-Dzięki.-w tym momencie film się skończył.
Pożegnałam się z przyjacielem wracając do "mojego" pokoju.
Na jutro miałam zaplanowane zakupy z Marylin.
Wzięłam orzeźwiający prysznic.
Po długim oczekiwaniu sen zabrał mnie w swoją krainę.
*Rano*
Wstałam rano.
Spojrzałam na zegarek który wskazywał kilku minut po ósmej.
Zwlokłam się z łóżka ,idąc w stronę łazienki.Wzięłam z torby bieliznę, spodnie w chabrowym kolorze ,chustę w tym samym kolorze, T-shirt z nadrukiem, kobaltową torbę, oraz wysokie szpilki i biżuterię. Zeszłam na dół ,do kuchni szykując sobie i przyjacielowi śniadanie. Zjadłam swoje i umyłam zęby, pisząc karteczkę Leonowi,życząc mu miłego dnia.
Wychodząc, złapałam mój jasny płaszcz.
Pod domem czekała już moja przyjaciółka.
-Siemka-rzuciła.
-Heej . -powiedziałam- Co tam?
-Spoko, to jak , gdzie jedziemy?
-W sumie mamy już koniec Listopada. W Macy's powinny być wyprzedaże.
-Okej. Kierunek Macy's.
-Po kilku minutach zadzwonił mój telefon.
Nieznany numer.
-Witam. Czy rozmawiam z Panią Jones?
-Tak, a o co chodzi?-odparłam.
-Nazywam się Scooter Braun i chodzi o Justina.
Przęłknęłam głośno ślinę. O co mogło chodzić?
O co mogło chodzić?!
-Jak mogę panu pomóc?
-Nie odzywa się.Zamknął się w domu,nic go nie obchodzi i nie odbiera naszych telefonów.
Ostatni raz widzieliśmy go na tamtej imprezie.
-Czy boi się pan,że coś się stało?
-Tak, i to nawet bardzo.
-Dobrze, sprawdzę, co się z nim dzieje i zadzwonię do pana.
-Dziękuję.
Moja przyjaciółka słysząc całą rozmowę, skręciła w kierunku
Pod domem poprosiła, żebym zaczekała , bo za moment wrócę.
Odpowiedziała zdawkowe "okej".
Weszłam do domu.
OKROPNIE śmierdziało , w salonie walały się pudełka z pizzą i butelki po alkoholu.
Weszłam na górę , bo na dole nigdzie go nie było.
Przeszłam przez wszystkie pokoje , a na końcu weszłam do sypialni.
Odwrócony plecami do drzwi leżał On.
Podeszłam niepewnie bliżej.
Spał niespokojnie i nie chciałam go obudzić.
Przykryłam go delikatnie kocem.
Podeszłam do okna , które otworzyłam, aby wpuścić trochę świeżego powietrza do dusznego pomieszczenia.
Odsłoniłam rolety do połowy, przez co do ciemnego pokoju wpadło trochę słońca.
Wbrew wszystkim emocjom buzującym w moim ciele nachyliłam się nad śpiącym chłopakiem i pocałowałam go w czoło.
Poprawiłam koc i już wychodziłam, gdy poczułam mocny uścisk na ręce i osoba przyciągnęła mnie do siebie.
-Dobrze się czujesz Justin?
-Nie , jest beznadziejnie.
-No wiesz, ale jeszcze żyjesz...Więc chyba jest okej.
-Nie , nie jest.-warknął.
-Wiem, dzwonił do mnie twój manager.
-Powiedz mu,że dopóki mi nie wybaczysz, zawieszam karierę.
-Nie możesz tego, zrobić.
-Dopóki, ze mną nie będziesz i do mnie nie wrócisz, koniec z karierą.
-Zachowujesz się jak dzieciak.-skwitowałam wstając.
-Ja ciebie nie zdradziłem!-wykrzyczał.
-Wróć do pracy.-szepnęłam i wyszłam.
Wybiegłam z domu i wsiadłam do samochodu przyjaciółki.
Teraz udało nam się dotrzeć do celu.
Po kilku godzinach zakupów, nawiasem mówiąc, bardzo udanych, wróciłam do domu.
Napisałam sms-a Scooterowi ,że z Justinem wszystko okej.
Wieczorem , gdy byłam już w swoim pokoju,usłyszałam dzwonek telefonu.
Justin - wyświetliło się imię na ekranie.
-Halo?
-Wróć.-usłyszałam jego zachrypnięty szept.
-Co się stało?
-Ja... nie potrafię żyć bez Ciebie.
Jak wam się podoba rozdział? Beznadziejny jak zwykle. Zrobiłby mi ktoś szablon ?
niedziela, 23 marca 2014
014.
W drzwiach mieszkania Marylin moje oczy stanęły w łzach.
-Tak mi przykro,skarbie. Trąbią o tym we wszystkich mediach.
Weszłyśmy do jej mieszkania, a ona mocno mnie przytuliła.
-Błagam , nie mówcie nikomu ,że tu jestem . W szczególności J-E-M-U.
-Spoko ,mała .- Powiedział chłopak , zabierając torbę.
-Nie będę wam przeszkadzać?-zapytałam.
-Nie.-odpowiedzieli w tym samym czasie.
-To tylko na chwilę. Potem wracam do Leona.
-No dobrze.Mówiłam, przecież, że możesz na mnie liczyć.
-A co ze ślubem?
-Chaz idioto.-krzyknęła dziewczyna waląc go w głowę.
-Ślubu nie będzie.-odparłam cicho i przytuliłam się to przyjaciółki.
Kiedy się uspokoiłam słyszałam dzwoniący telefon.
Nacisnęłam odrzuć. I tak kolejne kilka razy.
Za chwilę zadzwonił do Marylin,która ustawiła na głośnomówiący.
-Hej Justin.
-Nie ma u ciebie Kate?-zapytał zdenerwowany.
-Nie, nie ma. Coś się stało?
-Widziała artykuł który opisywał ,że rzekomo przespałem się z Anabelle.Zostawiła pierścionek i zapadła się pod ziemię.
-Znajdzie się, ale musisz dać jej czas.
-Nie odbiera telefonu,martwię się.
-Zrobiłeś to?
-Może byłem pijany, ale nie głupi!
-Zdjęcia mówią same za siebie.
-Nie zdradziłem jej!-krzyknął i rozłączył się.
Moja przyjaciółka poszła do kuchni i wróciła z kakao.
-Wierzysz mu?-zapytała.
-Sama już nie wiem.
-On cię kocha. A zresztą... Sama już nie wiem co mam o tym myśleć.
-Zadzwonić do niego?
-Myślę, że to jest najlepsza opcja.
Zadzwoniłam.
-Halo?-wykrzyknął.
-Cześć.-powiedziałam nieśmiało.
-Nie zdradziłem cię.
-Ja już sama nie wiem co myśleć Justin.
-Wróć do domu.
-Daj mi czas do namysłu.-powiedziałam rozłączając się.Odpowiadając na pytanie mojej przyjaciółki, czy jestem pewna decyzji którą podjęłam, odpowiedziałam tylko : Nie wiem.
Większość dnia spędziłyśmy na rozmowie której od dawna potrzebowałam. W tym samym czasie sms-owałam z Leonem.
*OD: Leon*
Kiedy Będziesz?
*DO:Leon*
Nie wiem, zależy kiedy mogę.
*OD: Leon*
Kiedy tylko chcesz
*DO:Leon*
Będę wieczorem :*
Wsiadłam wieczorem w samochód i pojechałam do mojego przyjaciela Leona.
Zajechałam pod dom ,a Leon czekał już na mnie pod drzwiami.
-Cześć-powiedział.
Moje oczy miały już wtedy ograniczoną widoczność przez łzy.Wtuliłam się w niego i płakałam.-To boli. Tak bardzo boli.-złapał mój bagaż w jedną dłoń i objął mnie ramieniem.
-Erina nie martw się. -powiedział ocierając mi łzy z twarzy.- Nie był ciebie wart.
-A gdzie twoja dziewczyna?-zapytałam.
-Ja zerwałem z Sophie. Tak będzie lepiej dla nas obojga.
-Przykro mi-szepnęłam.
-Pamiętasz moje słynne kakao na największe smutki?-zapytał. Pokiwałam twierdząco głową.
Usiadłam na wysokim stołku przy blacie i obserwowałam przyjaciela.
Po kilku minutach wykrzyknął: Voila .
Zaśmiałam się odbierając od niego kubek z gorącym napojem.
Po chwili rozmowy i wypiciu naparu Leon zaproponował mi pokazanie mojego pokoju który wyglądał mniej więcej tak.
Pokój bardzo mi się podobał, wyglądał jak z luksusowego magazynu.
-Wystarczyłby zwykły materac.
Uznałam,że nie warto rozpakowywać wszystkich moich rzeczy i wyjęłam tylko te najpotrzebniejsze.
Wtedy zadzwonił telefon chłopaka i mrucząc szybkie : Przepraszam, pośpiesznie wyszedł z pokoju.
Babska ciekawość wzięła górę i przez zamknięte drzwi starałam się coś podsłuchać.
Kiedy usłyszałam kroki, prędko odsunęłam się od drzwi i wylądowałam na łóżku, w tym momencie gdy chłopak wszedł do pokoju.
-Zrobię kolację. Pomożesz mi ?-spytał wyciągając rękę, którą szybko chwyciłam.
-Powiesz mi kto do ciebie dzwonił?-zapytałam.
-Nikt ważny.-odburknął pod nosem.
-Leon, powiedz mi.-upierałam się.
-James.
-Co on chciał?-stanęłam w połowie schodów.-Nie obiecałeś mu niczego tak?
-Znowu bierzesz!- wykrzyczałam.
W tym momencie chłopak podbiegł do mnie i przycisnął moje usta do swoich .
Nigdy nie całowałam Leona, ale ten pocałunek był inny,niż wszystkie inne z Justinem , czy choćby z Nicolasem.
Po chwili oderwał się ode mnie i oboje próbowaliśmy załapać oddech.
Przyciągnął mnie do siebie , jeszcze raz, ale tym razem, już nie z zamiarem pocałunku.
-Nie biorę.-wycedził przez zęby.-Skończyłem z tym.
Trzymając moje nadgarstki w żelaznym uścisku zaprowadził mnie do kuchni i posadził na krześle.
-----------------------------------------------------------------
Jeśli pod tym postem będzie 5 komentarzy, dodam link do mojego fb.
-Tak mi przykro,skarbie. Trąbią o tym we wszystkich mediach.
Weszłyśmy do jej mieszkania, a ona mocno mnie przytuliła.
-Błagam , nie mówcie nikomu ,że tu jestem . W szczególności J-E-M-U.
-Spoko ,mała .- Powiedział chłopak , zabierając torbę.
-Nie będę wam przeszkadzać?-zapytałam.
-Nie.-odpowiedzieli w tym samym czasie.
-To tylko na chwilę. Potem wracam do Leona.
-No dobrze.Mówiłam, przecież, że możesz na mnie liczyć.
-A co ze ślubem?
-Chaz idioto.-krzyknęła dziewczyna waląc go w głowę.
-Ślubu nie będzie.-odparłam cicho i przytuliłam się to przyjaciółki.
Kiedy się uspokoiłam słyszałam dzwoniący telefon.
Za chwilę zadzwonił do Marylin,która ustawiła na głośnomówiący.
-Hej Justin.
-Nie ma u ciebie Kate?-zapytał zdenerwowany.
-Nie, nie ma. Coś się stało?
-Widziała artykuł który opisywał ,że rzekomo przespałem się z Anabelle.Zostawiła pierścionek i zapadła się pod ziemię.
-Znajdzie się, ale musisz dać jej czas.
-Nie odbiera telefonu,martwię się.
-Zrobiłeś to?
-Może byłem pijany, ale nie głupi!
-Zdjęcia mówią same za siebie.
-Nie zdradziłem jej!-krzyknął i rozłączył się.
Moja przyjaciółka poszła do kuchni i wróciła z kakao.
-Wierzysz mu?-zapytała.
-Sama już nie wiem.
-On cię kocha. A zresztą... Sama już nie wiem co mam o tym myśleć.
-Zadzwonić do niego?
-Myślę, że to jest najlepsza opcja.
Zadzwoniłam.
-Halo?-wykrzyknął.
-Cześć.-powiedziałam nieśmiało.
-Nie zdradziłem cię.
-Ja już sama nie wiem co myśleć Justin.
-Wróć do domu.
-Daj mi czas do namysłu.-powiedziałam rozłączając się.Odpowiadając na pytanie mojej przyjaciółki, czy jestem pewna decyzji którą podjęłam, odpowiedziałam tylko : Nie wiem.
Większość dnia spędziłyśmy na rozmowie której od dawna potrzebowałam. W tym samym czasie sms-owałam z Leonem.
*OD: Leon*
Kiedy Będziesz?
*DO:Leon*
Nie wiem, zależy kiedy mogę.
*OD: Leon*
Kiedy tylko chcesz
*DO:Leon*
Będę wieczorem :*
Wsiadłam wieczorem w samochód i pojechałam do mojego przyjaciela Leona.
-Cześć-powiedział.
Moje oczy miały już wtedy ograniczoną widoczność przez łzy.Wtuliłam się w niego i płakałam.-To boli. Tak bardzo boli.-złapał mój bagaż w jedną dłoń i objął mnie ramieniem.
-Erina nie martw się. -powiedział ocierając mi łzy z twarzy.- Nie był ciebie wart.
-A gdzie twoja dziewczyna?-zapytałam.
-Ja zerwałem z Sophie. Tak będzie lepiej dla nas obojga.
-Przykro mi-szepnęłam.
-Pamiętasz moje słynne kakao na największe smutki?-zapytał. Pokiwałam twierdząco głową.
Usiadłam na wysokim stołku przy blacie i obserwowałam przyjaciela.
Po kilku minutach wykrzyknął: Voila .
Zaśmiałam się odbierając od niego kubek z gorącym napojem.
Po chwili rozmowy i wypiciu naparu Leon zaproponował mi pokazanie mojego pokoju który wyglądał mniej więcej tak.
Pokój bardzo mi się podobał, wyglądał jak z luksusowego magazynu.
-Wystarczyłby zwykły materac.
Uznałam,że nie warto rozpakowywać wszystkich moich rzeczy i wyjęłam tylko te najpotrzebniejsze.
Wtedy zadzwonił telefon chłopaka i mrucząc szybkie : Przepraszam, pośpiesznie wyszedł z pokoju.
Babska ciekawość wzięła górę i przez zamknięte drzwi starałam się coś podsłuchać.
Kiedy usłyszałam kroki, prędko odsunęłam się od drzwi i wylądowałam na łóżku, w tym momencie gdy chłopak wszedł do pokoju.
-Zrobię kolację. Pomożesz mi ?-spytał wyciągając rękę, którą szybko chwyciłam.
-Powiesz mi kto do ciebie dzwonił?-zapytałam.
-Nikt ważny.-odburknął pod nosem.
-Leon, powiedz mi.-upierałam się.
-James.
-Co on chciał?-stanęłam w połowie schodów.-Nie obiecałeś mu niczego tak?
-Znowu bierzesz!- wykrzyczałam.
W tym momencie chłopak podbiegł do mnie i przycisnął moje usta do swoich .
Nigdy nie całowałam Leona, ale ten pocałunek był inny,niż wszystkie inne z Justinem , czy choćby z Nicolasem.
Po chwili oderwał się ode mnie i oboje próbowaliśmy załapać oddech.
Przyciągnął mnie do siebie , jeszcze raz, ale tym razem, już nie z zamiarem pocałunku.
-Nie biorę.-wycedził przez zęby.-Skończyłem z tym.
Trzymając moje nadgarstki w żelaznym uścisku zaprowadził mnie do kuchni i posadził na krześle.
-----------------------------------------------------------------
Jeśli pod tym postem będzie 5 komentarzy, dodam link do mojego fb.
sobota, 8 marca 2014
013.
Szczęka mi opadła. Nicolas miał z nami zamieszkać.
-Justin. Ja.. na ten czas kiedy on tu będzie wracam do domu.
-Co? Czemu?
Nie odpowiedziałam . Złapałam torbę i wybiegłam z domu.
Wsiadłam w samochód i pojechałam do Reagan, która otworzyła mi drzwi.
-Co się stało?
Musiałam wyglądać masakrycznie.
-N-ni-colas u nas m-mieszka...
-CO TY GADASZ? Jak?
-Byłam rano pobiegać , po jakiejś godzinie zadzwonił Bieber i kazał mi szybko wracać.
Nie wiedziałam o co chodzi. Po bieganiu przebrałam się i zeszłam na dół i ... zobaczyłam go. Nie wiedziałam co się dzieje.
-Już cicho. -pogłaskała mnie siostra po głowie. Idź do łazienki i umyj twarz.
Powlokłam się do łazienki i widziałam,że wyglądam koszmarnie. Włosy uczesałam w kucyk i zaczęłam się malować. Usłyszałam krzyki.
-Gdzie ona jest?! -krzyknął Justin. -Dlaczego uciekła.
-Może dlatego , ze ten chłopak za dużo namieszał jej w życiu-odkrzyknęła siostra.-Ona się chciała przez niego zabić idioto!-słyszałam jak Reagan płakała.
Wyszłam z łazienki zobaczyłam moją siostrę płaczącą i mojego chłopaka z nijaką miną.
-Reagan.. ja mu powiem.
-Co mu powiesz?! -wykrzyknęła.- Że co, bił Cię i znęcał się nad tobą? Bo taka jest prawda!
Spojrzałam na Justina, którego oczy ciemniały. Dłonie miał zaciśnięte w pięści. Podszedł do mnie i spojrzał głęboko w oczy.
-Czemu nie powiedziałaś?
-Co miałam zrobić? Powiedzieć: O! Ten chłopak mnie bił i znęcał się nade mną psychicznie. A poza tym , co na obiad??
-Nie , nie tak.
-Ja bałam się cholernie tego, że on wróci. Kiedy z nim zerwałam, szukał mnie. Zmieniłam szkołę, dom... Bałam się,że mnie znajdzie i zz-zabije.
-Skarbie ..-Justin przytulił mnie do siebie mocno.-Chodź. Idę go wykopać z naszego domu.
Wsiedliśmy do samochodu. Jechałam przerażona.Widząc mnie Justin zacisnął dłonie na kierownicy z wściekłości. Weszliśmy do domu . Otworzyłam drzwi i zobaczyła przechodzącego przez hall Nicolasa.
-Więc wróciłaś.-zatrzymując , uśmiechnął się.
-To w końcu mój dom.-odparłam.
-Ja też tu teraz mieszkam.
-Pakuj rzeczy i wyjeżdżaj stąd.
-Stary wypij ziółka.
-Ty chyba wypiłeś albo wstrzyknąłeś ich za dużo , kiedy biłeś Kate!.-powiedział chłodno.
-Powiedziałaś mu , zdziro? -krzyknął i ruszył w moim kierunku.
Nicolas ruszył z zaciśniętymi pięściami w moim kierunku. Byłam przerażona, ale Jus zastąpił mu drogę i odepchnął na bok.
-Spakuj rzeczy i więcej nie wracaj.-warknął.
-Zobaczysz. Kiedyś cię dopadnę i nawet twój rycerzyk ci nie pomoże.
-Pomóc ci wyjść? -krzyknął Justin.
Wściekły Nicolas pobiegł na górę i po kilku minutach zbiegł z torbą , trzaskając drzwiami.
Cała roztrzęsiona wtuliłam się w Justina i bezpiecznie zamknął mnie w swoich ramionach.
-Mam dziś jakąś imprezę, ale jeśli chcesz zadzwonię do Scoota i powiem mu ,że nie przyjdę.
-Nie, no co ty. Idź.
-Na pewno?
-Tak-uśmiechnęłam się.
Przytulił mnie ponownie, a ja poszłam i zaczęłam coś gotować.
-Pomożesz mi wybrać ubrania?-spytał.
-Jasne-powiedziałam wycierając ręce.
Weszłam za Justinem na piętro , do garderoby. Po wielkich bojach wreszcie zdecydował się na to. Poprawiając mu koszulkę , zapytałam.
-Justin... Anabelle też będzie?
-Niestety. Ale nie martw się.
-Nie martwię.
Klakson.
-To po ciebie.
-Cześć.-powiedział całując mnie w policzek.
- Tylko się nie upij ! -krzyknęłam kiedy zbiegał ze schodów.
W odpowiedzi usłyszałam śmiech. Zjadłam przygotowaną kolację i włączyłam jakiś film. Kiedy poczułam się senna poszłam na górę i położyłam się spać.
Rano wstałam a mój "książę" , spał. Ubrałam się i pojechałam na zakupy spożywcze. Kupiłam też kilka brukowców.
Wróciłam do domu i rozpakowując zakupy natrafiłam na nagłówek jednego z nich. Brzmiał on:
----------------------------------------
Hohohoho ale się dzieje *.*
Więc :
Wiecie już dlaczego Liz bała się Nicolasa
Ale nie wiecie co będzie dalej ♥
Zapraszam do komentowania skarbeczky ♥
-Justin. Ja.. na ten czas kiedy on tu będzie wracam do domu.
-Co? Czemu?
Nie odpowiedziałam . Złapałam torbę i wybiegłam z domu.
Wsiadłam w samochód i pojechałam do Reagan, która otworzyła mi drzwi.
-Co się stało?
Musiałam wyglądać masakrycznie.
-N-ni-colas u nas m-mieszka...
-CO TY GADASZ? Jak?
-Byłam rano pobiegać , po jakiejś godzinie zadzwonił Bieber i kazał mi szybko wracać.
Nie wiedziałam o co chodzi. Po bieganiu przebrałam się i zeszłam na dół i ... zobaczyłam go. Nie wiedziałam co się dzieje.
-Już cicho. -pogłaskała mnie siostra po głowie. Idź do łazienki i umyj twarz.
Powlokłam się do łazienki i widziałam,że wyglądam koszmarnie. Włosy uczesałam w kucyk i zaczęłam się malować. Usłyszałam krzyki.
-Gdzie ona jest?! -krzyknął Justin. -Dlaczego uciekła.
-Może dlatego , ze ten chłopak za dużo namieszał jej w życiu-odkrzyknęła siostra.-Ona się chciała przez niego zabić idioto!-słyszałam jak Reagan płakała.
Wyszłam z łazienki zobaczyłam moją siostrę płaczącą i mojego chłopaka z nijaką miną.
-Reagan.. ja mu powiem.
-Co mu powiesz?! -wykrzyknęła.- Że co, bił Cię i znęcał się nad tobą? Bo taka jest prawda!
Spojrzałam na Justina, którego oczy ciemniały. Dłonie miał zaciśnięte w pięści. Podszedł do mnie i spojrzał głęboko w oczy.
-Czemu nie powiedziałaś?
-Co miałam zrobić? Powiedzieć: O! Ten chłopak mnie bił i znęcał się nade mną psychicznie. A poza tym , co na obiad??
-Nie , nie tak.
-Ja bałam się cholernie tego, że on wróci. Kiedy z nim zerwałam, szukał mnie. Zmieniłam szkołę, dom... Bałam się,że mnie znajdzie i zz-zabije.
-Skarbie ..-Justin przytulił mnie do siebie mocno.-Chodź. Idę go wykopać z naszego domu.
Wsiedliśmy do samochodu. Jechałam przerażona.Widząc mnie Justin zacisnął dłonie na kierownicy z wściekłości. Weszliśmy do domu . Otworzyłam drzwi i zobaczyła przechodzącego przez hall Nicolasa.
-Więc wróciłaś.-zatrzymując , uśmiechnął się.
-To w końcu mój dom.-odparłam.
-Ja też tu teraz mieszkam.
-Pakuj rzeczy i wyjeżdżaj stąd.
-Stary wypij ziółka.
-Ty chyba wypiłeś albo wstrzyknąłeś ich za dużo , kiedy biłeś Kate!.-powiedział chłodno.
-Powiedziałaś mu , zdziro? -krzyknął i ruszył w moim kierunku.
Nicolas ruszył z zaciśniętymi pięściami w moim kierunku. Byłam przerażona, ale Jus zastąpił mu drogę i odepchnął na bok.
-Spakuj rzeczy i więcej nie wracaj.-warknął.
-Zobaczysz. Kiedyś cię dopadnę i nawet twój rycerzyk ci nie pomoże.
-Pomóc ci wyjść? -krzyknął Justin.
Wściekły Nicolas pobiegł na górę i po kilku minutach zbiegł z torbą , trzaskając drzwiami.
Cała roztrzęsiona wtuliłam się w Justina i bezpiecznie zamknął mnie w swoich ramionach.
-Mam dziś jakąś imprezę, ale jeśli chcesz zadzwonię do Scoota i powiem mu ,że nie przyjdę.
-Nie, no co ty. Idź.
-Na pewno?
-Tak-uśmiechnęłam się.
Przytulił mnie ponownie, a ja poszłam i zaczęłam coś gotować.
-Pomożesz mi wybrać ubrania?-spytał.
-Jasne-powiedziałam wycierając ręce.
Weszłam za Justinem na piętro , do garderoby. Po wielkich bojach wreszcie zdecydował się na to. Poprawiając mu koszulkę , zapytałam.
-Justin... Anabelle też będzie?
-Niestety. Ale nie martw się.
-Nie martwię.
Klakson.
-To po ciebie.
-Cześć.-powiedział całując mnie w policzek.
- Tylko się nie upij ! -krzyknęłam kiedy zbiegał ze schodów.
W odpowiedzi usłyszałam śmiech. Zjadłam przygotowaną kolację i włączyłam jakiś film. Kiedy poczułam się senna poszłam na górę i położyłam się spać.
Rano wstałam a mój "książę" , spał. Ubrałam się i pojechałam na zakupy spożywcze. Kupiłam też kilka brukowców.
Wróciłam do domu i rozpakowując zakupy natrafiłam na nagłówek jednego z nich. Brzmiał on:
Justin Bieber spędził noc z Anabelle Grey w hotelowym pokoju? -czy wrócą do siebie?
Nie mogłam uwierzyć. Jak to? Wzięłam torbę, której wczoraj nie rozpakowałam i po cichu opuściłam dom. Pojechałam do Marylin.----------------------------------------
Hohohoho ale się dzieje *.*
Więc :
Wiecie już dlaczego Liz bała się Nicolasa
Ale nie wiecie co będzie dalej ♥
Zapraszam do komentowania skarbeczky ♥
sobota, 1 marca 2014
Info
Hej Misiaki!
Macie teraz możliwość komentowania rozdziałów z anonima. Może dacie radę teraz komentować więcej. Dzięki ~Alexxx
Macie teraz możliwość komentowania rozdziałów z anonima. Może dacie radę teraz komentować więcej. Dzięki ~Alexxx
czwartek, 27 lutego 2014
012.
Nie wiem co chciał usłyszeć. Nie wiem co miałam powiedzieć. W gardle rosła mi gula.
-N-nie.-wyszeptałam.-Przepraszam.-powiedziałam a łzy popłynęły po moich policzkach.
-Gdyby...gdyby ci się udało.. Ja nie darowałbym sobie
-Nic mi nie jest.-pocałowałam go w nos.-Jutro wychodzę i zaczniemy przygotowania do ślubu.Oczywiście jeśli jeszcze mnie chcesz.
-Najbardziej na świecie.
-Jak było u rodziny?
-Bardzo mi cię brakowało i tęskniłem.
-Mam prośbę , pójdziesz po lekarza?
-Coś się stało? Gorzej się poczułaś?-zapytał z troską.
-Nie,chcę z nią tylko porozmawiać.-uspokoiłam go.
-Okej. Idę po nią.-uśmiechnął się i puścił moją dłoń.
Wyszedł. Czekałam na nich kilka minut.
-Witam. Słyszałam,że chcesz mnie widzieć.
-Tak,dziękuję. Justin,czy mógłbyś...
-Ok.-odpowiedział niechętnie i wyszedł.
-Czy jest możliwość ,abym opuściła szpital już dziś?
-Wie pani, nie widzę przeciwwskazań.
-Czy mogłaby pani przygotować wypis? Siostra odebrałaby go.
-Dobrze.
-Dziękuję za pomoc,proszę pani.
-To mój obowiązek-odpowiedziała,kiedy Reagan wbiegła do sali.
-Przeszkadzam?-spytała.
-Nie.Reagan,pójdziesz z panią po wypis?-zapytałam.
-Jasne. A ty się przebierz.
-Ok.Powiedz mu,żeby nie wchodził dopóki go nie zawołam.
Pokiwała głową. Przebrałam się i zawołałam mojego narzeczonego.
-Weźmiesz moją torbę?-spytałam.
-Po co?
-No a mam tu ją zostawić?
-Wychodzisz?-zapytał.
-Tak.
Do pokoju weszła Reagan i pomachała mi wypisem przed twarzą.
Justin złapał mnie za rękę i wyszliśmy z sali.
Dał mi swoje okulary , mówiąc ,że jest ostre słońce.
Wyszliśmy ze szpitala ,gdzie stali paparazzi. Nie przejęłam się nimi i skierowałam się z Justinem do jego samochodu. Kiedy wsiedliśmy powiedział:
-Nie miałem pojęcia ,że się tu pojawią. Przepraszam.
-To nie twoja wina. Nic się nie stało.Możemy już jechać?
W ciszy ruszyliśmy do domu. Weszłam do domu i wzięłam torbę od Justina.Poszłam do pralni i wrzuciłam wszystkie ciuchy do pralki. Kiedy wróciłam Justin zamawiał pizzę.
-Jaką chcesz?-szepnął.
-Zdam się na ciebie.-uśmiechnęłam się i poszłam do kuchni ,wstawiając wodę na herbatę.
Po 15 minutach przyjechał dostawca.
-Ja pójdę-powiedziałam , biorąc portfel od Justina.
Podeszłam do drzwi i otworzyłam je.
-Dzień dobry .-powiedziałam.
-Witam-odwrócił się chłopak,a mi się zrobiło słabo. Przypominał mi osobę o której chciałam zapomnieć.Nicolasa.-Kate? -spytał.
-Ile płacę? -starałam się zmienić temat ponieważ już wiedziałam, że był to Nicolas.
-Nie poznajesz mnie?
-Ile płacę ?-ponowiłam pytanie.
-24$
Wręczyłam dostawcy należność i nim zamknęłam drzwi ,usłyszałam:
-Życzę smacznego .
Boże, to był on.
Ruszyłam do salonu ,gdzie Justin czekał z herbatą.
Przyniosłam talerze i rozmawiając zjedliśmy całą pizzę.
Wstałam i zaczęłam sprzątać.Nie wspomniałam ani słowem o dostawcy.
-Kiedy zaczynasz próby ?-zapytałam.
-Pojutrze.
-Justin...
-Tak skarbie?
-Czy ty no wiesz... Chcesz się jeszcze ze mną ożenić?
-Czemu pytasz?
-Bo chcę być pewna,że tego chcesz,
-Chcę . Najbardziej na świecie.
-Ale będziesz mnie opuszczał.
-Co ty mówisz??
-Trasy,koncerty,próby.. Nie będziesz miał dla mnie czasu.
-Ejj.
-Nie.-uniosłam rękę.-Idę spać.
Po drodze wrzuciłam śmieci do kosza.
Zasnęłam szybko.
*RANO*
Wstałam , podczas gdy on jeszcze spał.
Ubrałam się na sportowo.Wzięłam telefon i słuchawki i poszłam biegać.
Po około godzinie, zadzwonił i zobaczyłam na wyświetlaczu twarz Justina.
-Halo?-odebrałam.
-Gdzie ty jesteś.
-Na pewno nie tam gdzie ty, huh?
-Nie wygłupiaj się i powiedz , gdzie jesteś.
-Biegam.
-Wróć szybko.
-Coś się stało?
-Po prostu wróć chciałbym ci kogoś przedstawić.
-Ok.
Po 30 minutach szybkiego biegu,byłam w domu.
Wbiegłam na górę wprost do łazienki.Weszłam pod prysznic,przebrałam się i umalowałam.
Zbiegłam na dół do kuchni i zamarłam. Justin rozmawiał z NICOLASEM.
Pobladłam.
-Justin.
-Wszystko w porządku? -spytał.
-Dasz mi coś do picia??-podał mi szklankę z napojem.
-Chciałbym ci kogoś przedstawić. To jest Nicolas , mój kumpel, i on .. wiesz , nie ma gdzie mieszkać. Zaproponowałem mu,żeby zamieszkał z nami.
--------------------------------------------------------------------------------------------
CO TEN JUSTIN ZROBIŁ???
A CO WY MYŚLICIE, DLACZEGO LIZ NIE LUBI NICOLASA?
#HAPPY20BIRTHDAYJUSTIN ♥♥
Kocham.
-N-nie.-wyszeptałam.-Przepraszam.-powiedziałam a łzy popłynęły po moich policzkach.
-Gdyby...gdyby ci się udało.. Ja nie darowałbym sobie
-Nic mi nie jest.-pocałowałam go w nos.-Jutro wychodzę i zaczniemy przygotowania do ślubu.Oczywiście jeśli jeszcze mnie chcesz.
-Najbardziej na świecie.
-Jak było u rodziny?
-Bardzo mi cię brakowało i tęskniłem.
-Mam prośbę , pójdziesz po lekarza?
-Coś się stało? Gorzej się poczułaś?-zapytał z troską.
-Nie,chcę z nią tylko porozmawiać.-uspokoiłam go.
-Okej. Idę po nią.-uśmiechnął się i puścił moją dłoń.
Wyszedł. Czekałam na nich kilka minut.
-Witam. Słyszałam,że chcesz mnie widzieć.
-Tak,dziękuję. Justin,czy mógłbyś...
-Ok.-odpowiedział niechętnie i wyszedł.
-Czy jest możliwość ,abym opuściła szpital już dziś?
-Wie pani, nie widzę przeciwwskazań.
-Czy mogłaby pani przygotować wypis? Siostra odebrałaby go.
-Dobrze.
-Dziękuję za pomoc,proszę pani.
-To mój obowiązek-odpowiedziała,kiedy Reagan wbiegła do sali.
-Przeszkadzam?-spytała.
-Nie.Reagan,pójdziesz z panią po wypis?-zapytałam.
-Jasne. A ty się przebierz.
-Ok.Powiedz mu,żeby nie wchodził dopóki go nie zawołam.
Pokiwała głową. Przebrałam się i zawołałam mojego narzeczonego.
-Weźmiesz moją torbę?-spytałam.
-Po co?
-No a mam tu ją zostawić?
-Wychodzisz?-zapytał.
-Tak.
Do pokoju weszła Reagan i pomachała mi wypisem przed twarzą.
Justin złapał mnie za rękę i wyszliśmy z sali.
Dał mi swoje okulary , mówiąc ,że jest ostre słońce.
Wyszliśmy ze szpitala ,gdzie stali paparazzi. Nie przejęłam się nimi i skierowałam się z Justinem do jego samochodu. Kiedy wsiedliśmy powiedział:
-Nie miałem pojęcia ,że się tu pojawią. Przepraszam.
-To nie twoja wina. Nic się nie stało.Możemy już jechać?
W ciszy ruszyliśmy do domu. Weszłam do domu i wzięłam torbę od Justina.Poszłam do pralni i wrzuciłam wszystkie ciuchy do pralki. Kiedy wróciłam Justin zamawiał pizzę.
-Jaką chcesz?-szepnął.
-Zdam się na ciebie.-uśmiechnęłam się i poszłam do kuchni ,wstawiając wodę na herbatę.
Po 15 minutach przyjechał dostawca.
-Ja pójdę-powiedziałam , biorąc portfel od Justina.
Podeszłam do drzwi i otworzyłam je.
-Dzień dobry .-powiedziałam.
-Witam-odwrócił się chłopak,a mi się zrobiło słabo. Przypominał mi osobę o której chciałam zapomnieć.Nicolasa.-Kate? -spytał.
-Ile płacę? -starałam się zmienić temat ponieważ już wiedziałam, że był to Nicolas.
-Nie poznajesz mnie?
-Ile płacę ?-ponowiłam pytanie.
-24$
Wręczyłam dostawcy należność i nim zamknęłam drzwi ,usłyszałam:
-Życzę smacznego .
Boże, to był on.
Ruszyłam do salonu ,gdzie Justin czekał z herbatą.
Przyniosłam talerze i rozmawiając zjedliśmy całą pizzę.
Wstałam i zaczęłam sprzątać.Nie wspomniałam ani słowem o dostawcy.
-Kiedy zaczynasz próby ?-zapytałam.
-Pojutrze.
-Justin...
-Tak skarbie?
-Czy ty no wiesz... Chcesz się jeszcze ze mną ożenić?
-Czemu pytasz?
-Bo chcę być pewna,że tego chcesz,
-Chcę . Najbardziej na świecie.
-Ale będziesz mnie opuszczał.
-Co ty mówisz??
-Trasy,koncerty,próby.. Nie będziesz miał dla mnie czasu.
-Ejj.
-Nie.-uniosłam rękę.-Idę spać.
Po drodze wrzuciłam śmieci do kosza.
Zasnęłam szybko.
*RANO*
Wstałam , podczas gdy on jeszcze spał.
Ubrałam się na sportowo.Wzięłam telefon i słuchawki i poszłam biegać.
Po około godzinie, zadzwonił i zobaczyłam na wyświetlaczu twarz Justina.
-Halo?-odebrałam.
-Gdzie ty jesteś.
-Na pewno nie tam gdzie ty, huh?
-Nie wygłupiaj się i powiedz , gdzie jesteś.
-Biegam.
-Wróć szybko.
-Coś się stało?
-Po prostu wróć chciałbym ci kogoś przedstawić.
-Ok.
Po 30 minutach szybkiego biegu,byłam w domu.
Wbiegłam na górę wprost do łazienki.Weszłam pod prysznic,przebrałam się i umalowałam.
Zbiegłam na dół do kuchni i zamarłam. Justin rozmawiał z NICOLASEM.
Pobladłam.
-Justin.
-Wszystko w porządku? -spytał.
-Dasz mi coś do picia??-podał mi szklankę z napojem.
-Chciałbym ci kogoś przedstawić. To jest Nicolas , mój kumpel, i on .. wiesz , nie ma gdzie mieszkać. Zaproponowałem mu,żeby zamieszkał z nami.
--------------------------------------------------------------------------------------------
CO TEN JUSTIN ZROBIŁ???
A CO WY MYŚLICIE, DLACZEGO LIZ NIE LUBI NICOLASA?
#HAPPY20BIRTHDAYJUSTIN ♥♥
Kocham.
Nicolas Doneck
JAK MYŚLICIE KIM JEST NICOLAS I DLACZEGO LIZ CHCIAŁA O NIM ZAPOMNIEĆ?
JEŚLI CZYTASZ TO SKOMENTUJ ♥
KOMENTARZE SĄ DLA MNIE BARDZO WAŻNE. NIE CHCĘ WAS SZANTAŻOWAĆ POSTAMI TEGO TYPU :
JEŚLI BĘDZIE ILEŚTAM KOMENTARZY TO DOPIERO DODAM KOLEJNY ROZDZIAŁ, ALE CHYBA BĘDĘ MUSIAŁA :33
A NO I JESZCZE JEDNO: WIEM, ROZDZIAŁ BEZNADZIEJNY.
KOCHAM WAS ~Alexxx
poniedziałek, 24 lutego 2014
011.
Zobaczyłam Reagan z walizką.
-Hej skarbie,nie chciałam ,żebyś sama tu siedziała.
-Dzięki Reagan.-powiedziałam całując siostrę w policzek.
-Tak więc , masz mnie na głowie przez cały ten czas kiedy Justina nie będzie.
-Cieszę się ,że tu jesteś.-powiedziałam tuląc się do niej.
-Hej sis. Co się stało?
-On wyjechał przeze mnie. To wszystko moja wina jak zawsze.
-Skarbie , to nie twoja wina. Wszystko będzie dobrze. On wróci.
-Mam taką nadzieję. -pociągnęłam nosem.
-Ej! Uszy do góry? Co oglądasz?-zawsze potrafiła zręcznie zmienić temat.
-Never Say Never.
-Chodź obejrzymy jakąś komedię.
-Napijesz się czegoś ? Zjesz coś?-spytałam.
-Masz wodę?
-Tak.-odwróciłam się i ruszyłam w kierunku kuchni.
Ze szklankami były jakieś leki. Do głowy wpadł mi głupi pomysł. Może to zrobię? Ułatwiłabym życie wszystkim. Justinowi w szczególności. Zobaczyłam co jest napisane na opakowaniu. LEKI NASENNE.Dobrze trafiłam -pomyślałam.
Nie myśląc długo wysypałam garść pastylek na rękę i zapiłam je wodą.
Były bardzo mocne ,bo po chwili zakręciło mi się w głowie i upadłam.
Ostatnie co usłyszałam to krzyk Reagan.
*NIE WIADOMO ILE CZASU PÓŹNIEJ*
Otworzyłam oczy i oślepiło mnie jaskrawe światło.
To na pewno nie było żadne pomieszczenie w naszym domu.
Wyglądało to jak szpital.
W sali nie było nikogo oprócz kobiety wyglądającej na lekarkę.
-O wybudziłaś się, jak się czujesz?
-Myślę ,że dobrze. Może mi pani powiedzieć co się stało? Nic nie pamiętam....
- Otóż próbowałaś popełnić samobójstwo i przedawkować leki nasenne. Jak się okazało bardzo mocne. Doznałaś wstrząsu mózgu i zapadłaś w śpiączkę farmakologiczną.
-Może mi pani powiedzieć, kiedy to było?
-Miesiąc temu. Pani siostra siedziała tu cały czas ale teraz, wyszła do toalety.
-Dziękuję Pani.-odpowiedziałam i lekarka wyszła.
Zamknęłam oczy . Miesiąc... to tak długo.
-Katerine ?-usłyszałam głos siostry.
-Reagan.-powiedziałam.
-Wybudziłaś się!-krzyknęła przytulając mnie mocno do siebie.
-Ał... -jęknęłam z bólu.
-Przepraszam.-odpowiedziała szybko się odsuwając.
-Gdzie jest Justin?
-Postanowiliśmy nic mu nie mówić. Sprawy rodzinne wyglądały poważnie i nie chcieliśmy go od nich odciągać.
-Czyli on nic nie wie?-chciałam się upewnić.
-Dzwonił codziennie ale się wykręcaliśmy. Mówiliśmy ,że wyszłaś na spacer,jesteś pod prysznicem itd.
-To dobrze-odetchnęłam z ulgą.
-Dzwoni Joshi. Tak?-odebrała.
Podeszła na chwilę do okna i po paru minutach zakończyła rozmowę.
-Wrócił... -wyszeptała.
Byłam przestraszona i szczęśliwa jednocześnie.
-Nie mógł cię znaleźć,więc przyjechał do nas,-kontynuowała.-Joshi wszystko mu powiedział. Już tu jedzie.
-Możesz się dowiedzieć,kiedy będę mogła wyjść?
-Nie wiem najprawdopodobniej jutro.
-Czy mogłabyś pojechać po moje ubrania?
-Oczywiście już jadę.-powiedziała , pocałowała mnie w policzek i wyszła z sal zamykając drzwi.
Wpatrywałam się tępo w okno i po około 10 minutach do sali wpadł Justin.
-Cześć Justin, co u ciebie?
-Czemu mówisz tak, jakby się nic nie stało? Czemu mi nic nie powiedzieli?
-Skąd mam wiedzieć?-spytałam ostro.
-Dlaczego..dlaczego chciałaś to zrobić?
-Chciałam ci ulżyć. Chciałam, żebyś w końcu był szczęśliwy. Żebyś w końcu nie miał ze mną problemów.
-Czemu uważasz, że nie jestem z tobą szczęśliwy, że mam przez ciebie problemy? Jak w ogóle mogłaś tak pomyśleć?
-Wyjechałeś, nie chciałeś mnie zabrać ze sobą.Poczułam się odtrącona i niechciana.
-Spójrz na mnie.
-Tak?-odparłam spoglądając mu w oczy.
-Czemu nie zadzwoniłaś?
-No patrz , tak się składa , że byłam w śpiączce i nie jestem jasnowidzem, żeby zadzwonić przed tym wydarzeniem i cię uprzedzić.-odpowiedziałam sarkastycznie.
-Kiedy będziesz mogła wyjść?-spytał siadając przy mnie.
-Podobno jutro.
-Nie mogę uwierzyć, że nie zadzwonili.
-Przepraszam-wyszeptałam unikając jego wzroku.
-To wszystko moja wina.
Przez krótką chwilę zastanowiłam się, jak głupie zdanie wypowiedział przed chwilą.
-Nie mów tak.-złapałam go za rękę i ścisnęłam ją na znak tego, że mówi o sobie źle.-To nie twoja wina.
-Czy gdybym powiedział ci wcześniej, zrobiłabyś to?-spytał,a ja nie wiedziałam co mu odpowiedzieć.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Dziękuję ,że czytacie tego bloga , to dla mnie naprawdę ważne. Jednak mam do was jedną prośbę. Zostawiajcie komentarze,bo wtedy wiem, czy mam go pisać dalej,a szczerze wam powiem, że myślę,aby przestać to robić. Jeśli chcecie się czegoś dowiedzieć , to macie tu mój link do tt.
niedziela, 26 stycznia 2014
010.
Wstał i przytulił mnie.
-Nawet nie wiesz , ile to dla mnie znaczy.Chcę ci coś powiedzieć. A raczej zagrać i zaśpiewać-uśmiechnął się.-Tę piosenkę napisałem kiedy ciebie nie było już na wakacjach.-zaczął.-Specjalnie dla ciebie.
(Justin zaczyna grać ATM.)
Łzy zaczęły mi ściekać po policzkach.Kiedy skończył ,przytuliłam go mocno i otarłam łzy.
-Justin. Tak mi głupio.
-Nie powinienem-zaczął.
-Właśnie zobaczyłam ile tak naprawdę dla ciebie znaczę-szepnęłam, a łzy znowu zaczęły ściekać mi po policzkach.
-Zapamiętaj. Zawsze będę cię kochał.
-Nie mów tak,jakbyś się żegnał.
-Jadę do rodziny na kilka miesięcy.
-Co? Kiedy? Gdzie?
-Dziś po południu.
-Weźmiesz mnie ze sobą?
-Nie mogę, to 3 miesiące.
-Dobra. Jedź. Tylko dlaczego powiedziałeś mi to tak późno?-powiedziałam z wyrzutem.
Wbiegłam do łazienki i zamknęłam się w niej.
-Otwórz !-krzyknął.
-Jedź. Nie musimy się żegnać.
-Błagam,otwórz!-krzyknął.
-Idź stąd Justin. Pakuj się.
Usłyszałam walenie w drzwi.
-Otwórz!-krzyknął.
Zaczęłam się go bać,ale nie otworzyłam.
-Otwórz albo wyważę te cholerne drzwi!
-Nie wpuszczę cię ,jeśli będziesz na mnie krzyczał!-powiedziałam powoli otwierając i uciekając w kąt.
Wbiegł. Chciał mnie przytulić.Powiedzieć,że wróci.Ale ja wybiegłam do sypialni i zamknęłam się. Płakałam. Ostatnią łzę otarłam wierzchem dłoni gdy widziałam ,jak jego samochód znika za rogiem.
Ubrałam się i zeszłam na dół. Do kuchni, gdzie na stole leżał list.
-Nawet nie wiesz , ile to dla mnie znaczy.Chcę ci coś powiedzieć. A raczej zagrać i zaśpiewać-uśmiechnął się.-Tę piosenkę napisałem kiedy ciebie nie było już na wakacjach.-zaczął.-Specjalnie dla ciebie.
(Justin zaczyna grać ATM.)
Łzy zaczęły mi ściekać po policzkach.Kiedy skończył ,przytuliłam go mocno i otarłam łzy.
-Justin. Tak mi głupio.
-Nie powinienem-zaczął.
-Właśnie zobaczyłam ile tak naprawdę dla ciebie znaczę-szepnęłam, a łzy znowu zaczęły ściekać mi po policzkach.
-Zapamiętaj. Zawsze będę cię kochał.
-Nie mów tak,jakbyś się żegnał.
-Jadę do rodziny na kilka miesięcy.
-Co? Kiedy? Gdzie?
-Dziś po południu.
-Weźmiesz mnie ze sobą?
-Nie mogę, to 3 miesiące.
-Dobra. Jedź. Tylko dlaczego powiedziałeś mi to tak późno?-powiedziałam z wyrzutem.
Wbiegłam do łazienki i zamknęłam się w niej.
-Otwórz !-krzyknął.
-Jedź. Nie musimy się żegnać.
-Błagam,otwórz!-krzyknął.
-Idź stąd Justin. Pakuj się.
Usłyszałam walenie w drzwi.
-Otwórz!-krzyknął.
Zaczęłam się go bać,ale nie otworzyłam.
-Otwórz albo wyważę te cholerne drzwi!
-Nie wpuszczę cię ,jeśli będziesz na mnie krzyczał!-powiedziałam powoli otwierając i uciekając w kąt.
Wbiegł. Chciał mnie przytulić.Powiedzieć,że wróci.Ale ja wybiegłam do sypialni i zamknęłam się. Płakałam. Ostatnią łzę otarłam wierzchem dłoni gdy widziałam ,jak jego samochód znika za rogiem.
Ubrałam się i zeszłam na dół. Do kuchni, gdzie na stole leżał list.
Nie chciałem takiego pożegnania.
Nie miałem zamiaru wywoływać TĄ informacją kłótni.
Chciałem powiedzieć ci to wcześniej,naprawdę...
Tylko,że nie wiedziałem jak.
Kiedy w końcu to powiedziałem,zrozumiałem,jak bardzo nie chcę cię tu samej zostawiać.
Ale muszę wyjechać.
Pamiętaj, że jesteś dla mnie najważniejsza skarbie.
Kocham cię.
Justin
Kiedy go przeczytałam całkowicie się rozkleiłam. Musiał wyjechać,ale
dlaczego bał się mi o tym powiedzieć.Dlaczego było mu tak trudno to
zrobić??
Zjadłam śniadanie i zadzwoniłam do niego,ale nie odbierał. Zgaduję,że
się obraził i zwyczajnie nie chciał ze mną rozmawiać.Poszłam do Reagan
,ale zapomniałam wziąć komórkę. Wróciłam po 20 i zobaczyłam na
wyświetlaczu wiele połączeń nieodebranych od Justina. Nie zależało mi,
żeby oddzwonić więc poszłam szukać film. Wtedy zadzwonił ponownie.
-Halo Kate?
-Nie,Anabelle - odparłam zirytowana. - Oczywiście,że ja.
- Dlaczego nie odbierałaś? Martwiłem się.
- Byłam u Reagan.-odpowiedziałam trochę milej.
-To dobrze, bo martwiłem się,że coś ci się stało.
-Yhm?
-Zapomniałbym. Mam świetną wiadomość.
-Słucham.
-Będę wcześniej.
-Cudownie. Nie mogę się doczekać. Ale wcześniej.. To znaczy kiedy?
-Za miesiąc.
-Świetnie.
-Kate?
-Tak?
-Coś się stało?
-Nie, wszystko jest ok.
-Na pewno?
-Tak ,nie martw się-zakończyłam rozmowę i rozłączyłam się.
Włączyłam film ,kiedy ktoś zapukał do drzwi . Otworzyłam je i zobaczyłam Reagan.
-Pomyślałam, że przyda ci się towarzystwo.- uśmiechnęła się i weszła.
-Halo Kate?
-Nie,Anabelle - odparłam zirytowana. - Oczywiście,że ja.
- Dlaczego nie odbierałaś? Martwiłem się.
- Byłam u Reagan.-odpowiedziałam trochę milej.
-To dobrze, bo martwiłem się,że coś ci się stało.
-Yhm?
-Zapomniałbym. Mam świetną wiadomość.
-Słucham.
-Będę wcześniej.
-Cudownie. Nie mogę się doczekać. Ale wcześniej.. To znaczy kiedy?
-Za miesiąc.
-Świetnie.
-Kate?
-Tak?
-Coś się stało?
-Nie, wszystko jest ok.
-Na pewno?
-Tak ,nie martw się-zakończyłam rozmowę i rozłączyłam się.
Włączyłam film ,kiedy ktoś zapukał do drzwi . Otworzyłam je i zobaczyłam Reagan.
-Pomyślałam, że przyda ci się towarzystwo.- uśmiechnęła się i weszła.
piątek, 3 stycznia 2014
LBA ♥
Miśki, właśnie dostałam informację,że mój blog został nominowany do
LBA. Gdyby nie wy ,nigdy by się to nie zdażyło. Dziękuję bardzo. Kocham
Was !
Nominację otrzymałam od bloga : http://olxaa.blogspot.com ♥ Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę''. Jest przyznawana dla blogerów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań.
Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.
Nominację otrzymałam od bloga : http://olxaa.blogspot.com ♥ Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę''. Jest przyznawana dla blogerów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań.
Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.
1.O czym jest twój blog?
Mój blog opowiada historię miłości Justina Biebera i Elizabeth Jones
2.Gdzie chciałabyś/chciałbyś mieszkać?
Moim wymarzonym miejscem zamieszkania był i zawsze będzie, Paryż we Francji.
3.Gdybyś miał jeden dzień z gwiazdą,jaką byś wybrał/wybrała?
Myślę,że moje urodziny.
4.Co według Ciebie jest najważniejsze w drugiej osobie?
Zawsze zwracam uwagę na charakter.
5.Skąd pomysł na nazwę bloga?
To fragment piosenki mojego idola- "Heartbreaker"
6.Twoje 3 ulubione blogi to..?
http://7minutes-tlumaczenie.blogspot.com
http://olxaa.blogspot.com
http://let-it-go-sweetie.blogspot.com/
7.Co sądzisz o moim blogu?
Uwielbiam !
8.Chciałbyś/chciałabyś co w sobie zmienić? (jak tak,to co?)
Każdy człowiek jest inny, i na swój sposób wyjątkowy. Nie zmieniłabym nic.
9.Jaki jest twój styl?
Artystyczny.
10.Co najbardziej lubisz jeść?
10.Co najbardziej lubisz jeść?
Lody *_*
11.Gdzie spędziłaś swoje najlepsze wakacje?
11.Gdzie spędziłaś swoje najlepsze wakacje?
W górach. Kompletne pustkowie :)
MOJE NOMINACJE :
1. http://paulina3137.blogspot.com/
5. http://padryg.blogspot.com/
8.
9.
10.
hanchaeya.blogspot.com
11.
http://let-it-go-sweetie.blogspot.com/
PYTANIA DLA WAS:
1.Jak się nazywasz?
2. Dlaczego zaczęłaś pisać bloga?
2. Dlaczego zaczęłaś pisać bloga?
3.1D VS Justin Bieber ?
4.Podoba ci się mój blog?
5.Ile masz lat?
6.Ulubiony film?7.Lubisz Miley Cyrus ?8.Czytasz mojego bloga ?9.Ulubiony aktor/aktorka?
10.ulubiony piosenkarz/piosenkarka?
4.Podoba ci się mój blog?
5.Ile masz lat?
6.Ulubiony film?7.Lubisz Miley Cyrus ?8.Czytasz mojego bloga ?9.Ulubiony aktor/aktorka?
10.ulubiony piosenkarz/piosenkarka?
Subskrybuj:
Posty (Atom)